آن گاه آلوسى به توضيح واژگان آيه ( نكات ادبى ) آن مىپردازد و مىنويسد : حرف « فى » در آيه به معناى « ظرف مجازى » است و واژه « قربى » به معناى أقرباء ؛ يعنى خويشاوندان است و جار و مجرور در جاى حال قرار گرفته است ؛ بنابراين ، معناى آيه اين گونه مىشود : من از شما هيچ پاداشى درخواست نمىكنم جز مودّت و مهرورزى ثابت و استوار نسبت به خويشان من [ و براى افاده اين معنا كلمهء « فى » آمد و ] نفرمود : « إلّا مودة القربى » . سپس آلوسى به نقل روايت مرفوعه‌اى مىپردازد و مىنگارد : ابن منذر ، ابن ابى حاتم ، طبرانى و ابن مردويه با استناد به ابن جبير نقل مىكنند كه ابن عباس گويد : هنگامى كه آيه مودّت نازل شد . . . . آلوسى در ذيل اين حديث مىنويسد : آن سان كه جلال الدين سيوطى در الدرّ المنثور گفته ، سند اين روايت ضعيف است . از طرفى ، ابن حجر عسقلانى در كتاب الكاف الشاف في تخريج أحاديث الكشّاف به ضعف سند اين حديث تصريح كرده است . هم‌چنين وى مىگويد كه اگر اين روايت صحيح بود ، آن چنان كه در صحيح بخارى و مسلم و ديگر منابع آمده است و گذشت ، ابن عباس نمىگفت : اى ابن جبير در پاسخ شتاب كردى . . . ، مگر اين كه بگوييم گروهى از